• Nadine

Je bent niet in een hokje te plaatsen

Wanneer stoppen we ermee om te denken dat we alles alleen moeten doen?

Wanneer stoppen we ermee om genoegen te nemen met 'het gaat redelijk'? En dat als norm hanteren voor ons innerlijk welzijn?


Het is moeilijk om een dierbare te zien worstelen met lichamelijk alsook emotionele klachten. 

Het is moeilijk om daar, vanuit liefde, bezorgdheid maar ook vanuit professionaliteit niet er bovenop te zitten met al mijn goed bedoelde (opdringerige) adviezen.

Het is moeilijk om een stap terug te doen om een dierbare zijn/haar eigen proces te laten ontdekken en te laten bewandelen, want je wilt het zo graag invullen, overnemen en meelopen.


Meelopen is voor mij een missie in dit leven geworden. 

Mijn hart vult zich met liefde voor de medemens wanneer ik mee loop tijdens de ontdekkingsreis van de ander in zijn/haar innerlijke wereld.

Waarom ik dit als missie heb gekozen? Omdat ik teveel hoor, voel en zie dat mensen met emotionele klachten de overtuiging hebben dat ze het alleen moeten doen.

Dat ze de hulp van anderen niet nodig (denken) te hebben, en/of dat ze bang zijn voor wat er naar de oppervlakte komt als je met iemand gaat praten, en/of omdat er nog een taboe heerst op emotionele en psychische klachten. Ze zijn immers toch niet gek?


Het proces wat we in Nederland kennen als we naar de huisarts gaan met onverklaarde lichamelijke klachten en emotionele klachten is dat de aandacht eerst gericht wordt op lichamelijke onderzoeken. Zoveel mogelijk uitsluiten, zoals hormoonhuishouding als schildklier, hartfunctie, etc. Als de uitslagen binnen zijn en er is niets uitgekomen (wat natuurlijk positief is:)) wordt er vaak gesproken over stressklachten en een eventuele doorverwijzing naar de Praktijkondersteuner van de Huisarts. De POH-GGZ kan je dan begeleiden in het herstel van stressklachten.


Terug naar de dierbare.

Hij/zij heeft een gesprek gehad met de POH-GGZ en voelde zich niet gehoord en gezien in zijn/haar verhaal. Tegenwoordig gaan veel mensen met klachten al vooronderzoek doen, door bijvoorbeeld op internet te lezen. Het helpt dan niet als je het gevoel hebt tijdens een eerste gesprek met de POH-GGZ dat alles wat besproken wordt je al gelezen hebt op internet. Helaas heb ik dit niet alleen van de dierbare gehoord maar ook in mijn praktijk.

Het gaat er in de begeleiding namelijk niet om in welk hokje je iemand kan plaatsen omdat hij/zij klacht A en B heeft. 

Het gaat er niet om dat je algemene modules hebt die voor iedereen toepasbaar moet zijn. 

Het gaat niet om het afvinken van lijstjes alsof het to-do lijstjes zijn.


Het gaat om de mens! Het gaat om de gehele belevingswereld van de mens, zowel uiterlijk als innerlijk. 

Het gaat om empathisch vermogen vanuit de luisteraar. Het gaat om het oprecht luisteren en zien van de mens tegenover je.

Het belangrijkste is dat je aansluit bij de behoeften, vragen, verlangens en angsten van degene die je mag begeleiden en ondersteunen. 

Natuurlijk neem je je ervaring en kennis mee als professional. Laat het een toevoeging zijn en niet het uitgangspunt.


Helaas, in mijn ogen, voelde de dierbare zich niet gesteund en bekrachtigd en heeft ervoor gekozen om het nu weer alleen te doen. 

En dat is een gemis voor alle partijen, zowel voor de POH-GGZ als de dierbare. Want we hoeven het niet alleen te doen, we hoeven niet genoegen te nemen met 'deze klachten horen nou eenmaal bij mijn leven' en we hoeven ons werk niet te zien als een afvinklijst waarbinnen we de mens proberen te proppen. 

Gegevens

Privacy

  • Instagram Nadine Boeve
  • Pinterest MindCare Advies
  • LinkedIn Nadine Boeve

© Copyright 2020 by MindCare Advies